....ในขณะที่เราคิดถึงคนคนหนึ่งตลอดเวลา....
เขาคนนั้น...ก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้
...และบางครั้ง...ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา...โดยที่เราไม่ได้สนใจเลยเช่นกัน
....บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่าสิ่งที่เราคิดทั้งหมดนั้น
มันคือ "ความฝัน" ของเราเองเพียงคนเดียว....
ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่ เลือกที่จะจมกับความฝันมากกว่าการได้รู้ความจริง
....การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเขา ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า....
เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4และถ้าหากเราเป็นที่ 10 ในใจเขา
...ก็ขอให้คิดไว้ว่า...ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเขาเลย....
แต่โปรดจำไว้เถอะว่า....ไม่ว่าเธอจะรู้สึกเหนื่อยล้าเพียงใดก็
ขอให้เธอจง "รัก" ต่อไปเพราะการ "รัก" ใครสักคนนั้น
ไม่ต้องการ "ความพยายาม""การตัดใจ" ต่างหากที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย.
...ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า....
ความสุขยามที่ได้สบตาเขากับความทุกข์ยามที่เธอต้องคอยหลบตาเขา
อันไหนมันหนักหนากว่ากัน++
อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเขาสายเกินไป++++
อย่าโทษเขา ที่ไม่มีใจให้++++
อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้ใจเราตรงกัน++
.....แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเขาคนนั้นสายเกินไป
แต่ก็ยังได้พบ........ยิ้มให้กับเขา ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา
แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป........
ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ยังทำให้เรา ได้รู้จักกัน
..เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำ ที่ครั้งหนึ่งเธอได้พบกับคนที่เธอใส่ใจ
มากกว่าตัวของเธอเองคนที่ทำให้เธอ "หัวเราะ" และ "ร้องไห้ "
ได้มากมายคนที่เธออยากเก็บ "รอยยิ้ม" ของเขาไว้คนเดียว
คนที่เพียงแค่ยิ้มของเขา ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น ให้กลายเป็นวันที่สดใส
.....เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ?
.....แค่การได้เห็นคนที่เรารัก ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เขารักมากที่สุด
...นั่นแหละ คือ ความสุขของการได้ "รัก" อย่างจริงใจ
